Terug naar thuishaven op Lanzarote

Zaltbommel, dinsdag 23 juni 2026.

We zjjn een maand op Madeira tot kleinzoon Sten komt. Na zijn laatste schoolexamen heeft hij twee weken om bij ons aan boord te komen en mee terug te varen naar Lanzarote. In tussen genieten wij van het aangename klimaat, soms ook met stevige wind en een hinderlijke deining in de haven.

Vanwege de deining meren we Luna Verde strak af met lange landvasten voor de nodige rek. Onze lijnen zijn16 mm en relatief dun. Daardoor zijn ze gemakkelijk te hanteren en hebben ze ook wat meer rek om schokken op te vangen. Voor de zekerheid nemen we ze wel twee of drie dubbel. Zo liggen we veilig, wat niet wegneemt dat er toch twee lijnen knappen.

Het onrustige weer is voorbij als de bemanning van de Flying Swan langs komt. Willem en Martine zijn even op vakantie op Madeira. Met hun auto bezoeken we het MUDAS museum in Calheta, gelegen boven het stadje met een prachtig uitzicht op de haven. De collectie van het museum spreekt ons niet zo aan, maar de architectuur is indrukwekkend.

Met Pinksteren is het onrustige weer voorbij. De wind is weg en de zee is weer glad. Het is de dag dat de plaatselijke pastoor in de haven schepen komt zegenen, vergezeld van muzikanten en een schattig meisjeskoor. Het lijkt ons mooi meegenomen om ook gezegend te worden in de naam van de Heilige Geest. Uiteraard dragen we ook bij aan de collecte.

Op 26 mei komt Sten aan boord. We hebben een auto gehuurd om hem op te halen op het vliegveld. Dan is het wachten op een gunstig moment om naar Lanzarote te varen. Met de heersende noorderwind zou dat eenvoudig moeten zijn als het weer dit jaar niet voortdurend verstoord zou worden door langskomende depressies.

Het is twee dagen en twee nachten zeilen naar Lanzarote en we willen maximaal windkracht vijf en golven niet hoger dan twee meter. De eerste paar dagen zijn de golven nog te hoog en maken we gebruik van de gelegenheid om te wandelen langs een paar van de talloze mooie levada’s op Madeira. Intussen ontpopt Sten zich als onze culinaire chef aan boord.

Twee keer per dag bekijken we de weersvoorspellingen. Ze veranderen voortdurend en de verschillende weermodellen wijken erg van elkaar af. Alles wijst er echter op, dat het weer nu nog even redelijk kalm is, maar dat er later een lange periode met harde wind en hoge golven aankomt. We besluiten daarom niet langer te wachten en op vrijdag 29 mei te vertrekken.

Op het einde van de middag zijn we uit de windschaduw van Madeira en zeilen we met een ruime koers en stevige wind over twee meter hoge golven in zuidelijke richting. Gelukkig heeft Sten nieuwe zeeziekte medicijnen meegenomen, die, anders dan op onze heenreis naar Madeira, prima blijken te werken.

Gemiddeld hebben we zo’n 16 knopen wind, met regelmatige uitschieters naar 22 knopen en ook flauwtes van 12 knopen. Na een paar keer gereefd en ontreeft te hebben besluiten het grootzeil en de genua maar gereefd te laten.

Met de gemiddelde snelheid van 6 knopen door het water komen we vroeg in de ochtend van 30 mei aan. We laten de brandstoftank weer vullen en schuiven met weinig wind onze ligplaats in. Precies op tijd, want ’s avonds al begint het stevig te waaien. Wat we vermoedden blijkt uit te komen. De dagen die volgen waait het constant 6-7 Bf, maar de zon schijnt, het is lekker warm en bij het beschutte “Playa Dorada” kunnen we heerlijk zwemmen.

Op 6 juni brengen we Sten weer naar het vliegveld. We waren een goed team met z’n drieën. Negen juni vliegen we zelf ook weer terug naar Nederland.