Coimbra

Figueira da Foz, 1 aug 2010

Het is 45 km, of een uur met de trein naar Coimbra, ooit de hoofdstad van Portugal en in een prachtige fado bezongen door Amalia Rodrigues. Coimbra ligt aan de Rio Mondego. Onze haven ligt aan de monding van deze rivier.

Door een storing (reconstructie van de rails die al tijden duurt) brengt de trein ons niet helemaal tot het centraal station en gaan we het laatste stukje met de bus. Op aanwijzingen van het toeristenbureau volgen we een wandeling door het oude deel van de stad dat sterk gedomineerd wordt door de universiteitsgebouwen. We lopen langs de huidige medische- farmaceutische- en letteren faculteit en de faculteit voor technische wetenschappenen. Je kan hier een echt vak leren. We brengen een bezoek aan de oude bibliotheek en de kapel van Sao Miguel. Dikke muren zorgen ervoor dat het binnen aangenaam koel is met de juiste vochtigheid voor het behoud van de boeken. Vleermuizen zorgen er ’s nachts voor dat insecten niet de kans krijgen om zich aan de boeken te vergrijpen. Alles is overdadig met bladgoud versierd.

We wandelen nog door de karakteristieke steegjes en laten ons verleiden tot een eenvoudig menu van soep met daarna vis, sla en gekookte aardappelen en ook nog een toetje, inclusief brood, wijn en koffie in een rijk met tegelwerk versierd etablisement. We reken 15 Euro af voor ons beiden. Buiten is het inmiddels 30 graden geworden en gaan we opzoek naar de trein terug.

Porto

Povoa de Varsim, 26 juli 2010

Wij liggen inmiddels al weer 5 dagen aan te tuttelen in Povoa de Varsim aan de Portugese kust.

.

.

Naaimachine voor de dag gehaald, lange broek kort gemaakt. Het weer wordt steeds beter. Ook maar meteen de zeilzak van de lichtweergenua wat aangepast zodat we hem beter op het dek kunnen binden. Het stuurwiel versierd met een  turkse knoop, spreeuwen geschoten, de was gedaan. viskoekjes gebakken, weerberichten beken en het vaarplan wat aangepast. Dit is een soort strand-vakantie-dorp. Verder weinig te beleven.

.

.

Gisteren (zondag) voor het eerst echt warm weer. Op het strand hebben we de gevolgen van het vette Portugese menu, gepropt in heel kleine bikini’s, kunnen bewonderen.

.

.

Vanhieruit met “metro”  en een dagkaart naar Porto geweest. Hele schilderachtige stad, veel rondgelopen, veel Port geproeft, veel genoten.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Naar Baiona

Genoeg gezien van Muros. We besluiten de volgende ochtend, zaterdag 17 juli, verder te gaan met een voorspelling van NNO 3-5 Bf. We maken de boot vaarklaar. Dat komt er bij ons op neer, dat alle spullen weer in de kastjes gaan waar ze horen.

Dan gaat er vlak naast ons een schip voor anker. Te vlak naast ons, zoals de volgende ochtend blijkt als bij het draaien van wind en tij zijn boegspriet een gat in de Zodiac prikt. Eigenaar biedt onmiddelijk aan alle kosten van reparatie te vergoeden, maar ja, daar is ons bijbootje nog niet mee gerepareerd.

.

.

.

We hopen in Baiona (na 44 mijl in 7 uur, half zeilend, half met de motor), een reparateur te vinden, maar krijgen al snel te horen dat we daarvoor naar de grote stad moeten (Vigo, 300.000 inwoners, 45 minuten met de bus). Intussen op internet uitgevonden, dat je een Zodiac (PVC) niet zomaar plakt. Eerst een paar behandelingen met primer, dan een paar lagen twee-componenten lijm op poly-uretaan-basis (vochtgevoelig), dan verbinden, aandrukken , 48 uur drogen en na 7 dagen op sterkte. Omdat we geen anderhalve week willen wachten, en omdat we horen dat laten plakken ook niet altijd even succesvol is, besluiten we de materialen in Vigo te kopen en de klus zelf ter hand te nemen. We hopen,  dat het met de vochtgevoeligeid mee zal vallen. Als dan op woensdagochtend blijkt dat na een dag de druk in de luchtkamers niet merkbaar is teruggelopen hijsen we vol trots onze bijboot weer in de davits.

De yachtclub van Baiona heeft een bijzonder goed restaurant (geen zeilkleding, wel overhemd en lange broek, controle aan de poort), waar we genieten van een drankje met hapje. We vinden het leuker om op de markt sardines, gamba’s en inktvis te kopen en daar zelf een maaltje van te maken. We smullen ervan, het  is verukkelijk en het duurt een dag  voor de lucht van gebakken vis weer  uit de boot is.

Een middeIeeuwse vesting kijkt uit over de haven van Baiona, waar ook een replica ligt van de Pinta. Columbus kwam daarmee weer aan land in Baiona na zijn ontdekking van de nieuwe wereld.

.

.

.

Ook uit de nieuwe wereld ontmoetten we een aardig stel dat zojuist is aangekomen na 34 dagen vanuit Bermuda langs de onderkant van de depressies. Ze hadden naar Ierland gewild, maar de wind bracht ze hier. Hun schip Norma heeft wel wat van de Pinta. Het is een Deense kotter, dwars en langs getruigd.

Ensenada de Muros

We liggen prima voor anker in de de “Ensenada de Muros” op 12 meter water, achter  40 meter ketting en 10 minuten roeien van een steiger in de haven. Dit stukje van Spanje heeft een aantal inhammen (Ria’s) met mooie natuur en beschutte ankerplaatsjes, die kennelijk populair zijn bij Nederlandse zeilers gezien het grote aantal rood-wit-blauwe vlaggen.

.

.

We treffen de “Fiesta del Carmen”. Vier dagen van processies, devotie, kermis, disco en vuurwerk. Disco in de open lucht tot ’s ochtens 6 uur. Onze boot is gelukkig goed geisoleerd, ook voor geluid.

.

.

Met afgaand tij wordt hier het glooiend strand druk bezocht door schelpenvissers, die bij de kentering hun oogst vekopen voor de vulling van paella. We worden enthousiast voorgelicht over de verschillende soorten schelpen en begrijpen dat er eigenlijk maar 3 soorten geschikt zijn voor in paella. De namen kunnen we niet onthouden. We maken foto’s van ze.

15 juli Thijs en Bregtje jarig. Veel e-mail, sms en telefoon. Slingers in de boot. Koffie met gebak aan de kant.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.