Van Terceira (Azoren) naar Falmouth (UK), 1247 mijl, 7 dagen

Falmouth, donderdag 10 juli 2014

Het wachten lijkt te worden beloond. Woensdag 2 juli zijn de vooruitzichten gunstig. Het Azorenhoog beweegt wat naar het westen en na een halve dag motoren zouden we met windkracht 4 verder naar Falmouth moeten kunnen zeilen, zonder gevaarlijk diepe depressies tegen te komen. Orkaan “Arthur”, bij Florida, beweegt naar het noorden langs de Amerikaanse oostkust en geeft op onze route hoogstens aanleiding tot wat minder wind.

We vertrekken met de Seaquest en nog drie andere Nederlandse boten, Anna Sophia, Boomerang en DJ. Op de plotter lijkt het of er een Nederlandse armada optrekt, maar al snel zijn we uit elkaars zicht verdwenen. We houden contact via de marifoon en later, als de afstanden groter worden, via de SSB-radio.

Het weer onderweg wordt vooral bepaald door depressies, die van het westen van Ierland naar het oosten trekken. Daarbij draait de wind in anderhalve dag van west naar noord en dan weer terug, om bij de volgende depressie opnieuw van west naar noord te draaien. Zo zwabberen we een beetje op ons doel af. We zien weinig zon, de lucht is grauw en druilerig met af en toe wat regen, “drizzle” eigenlijk. De warme kleding, die we hadden klaar gelegd, komt goed van pas. Ook de kachel gaat weer aan en dan wordt het snel behagelijik. Soms vragen we ons af of het wel verstandig was om naar Nederland terug te varen……

De nachten zijn erg donker. Het lichtgevende spoor, dat we door het water trekken, is goed te zien. Ook meezwemmende dolfijnen maken een lichtgevend spoor en dat geeft een mooi schouwspel, vooral als ze uit het waterspringen  gehuld in een soort spatterend vuurwerk.

Zaterdag speelt oranje. Met behulp van de Seaquest vinden we een franse radiozender, die de wedstrijd uitzendt. Eerlijk gezegd kunnen we er weinig van volgen. Uit de uitroepen en kreten maken we op dat Nederland gewonnen heeft.

De volgende dag zien we walvissen. Eerst te ver om een foto te maken. Maar als er een dichterbij komt vinden we het beest toch eigenlijk wel griezelig groot.

Als het laatste koufront is gepasseerd, klaart het op en gaat het opeens heftig. Nog 350 mijl tot Falmouth. Net vloog het koffiefilter met koffie door de keuken. We varen 60 graden hoog aan de wind en regelmatig komt er een golf die de boot nog een zwieper geeft naar opzij. We hebben zowel het grootzeil als de fok gereefd en zo maken we toch nog 7,5 knoop door het water. Misschien zijn we nog net op tijd om voetbal (Nederland – Argentinie) te kijken in Falmouth.

Op 49 graden noord vinden we dat we genoeg hoogte hebben gewonnen en vallen we af tot 80 graden aan de wind, rechtstreeks naar Falmouth. Dan is het nog niet afgelopen. Dinsdagavond krijgen we nog  NW 7, wat meer dan voorspeld. Diep gereefd en redelijk rechtop varen we de eindsprint , maar in de rommelige zee kunnen we niet voorkomen, dat we ook af en toe van hoge golven  rollen.

Woensdagochtend. De wind is afgenomen. Nog 90 mijl naar Falmouth. We varen net onder de Scilly’s langs, als we het rif uit het grootzeil willen halen en de uithaler breekt. Net als eerder blijkt de lijn doorgesneden op een gebroken schijf in de giek. We overwegen om een provisorische uithaler te maken, maar vinden het werk aan dek op de slingerende boot te gevaarlijk. Tenslotte zijn we er al bijna. We starten de motor en met de genua erbij varen we de laatste mijlen. Op woensdag 9 juli om 3 uur in de middag liggen we vast in Falmouth Haven Vistors Marina.

.

.

Azoren, Terceira

Terceira, dinsdag 1 juli 2014

Al  een tijdje bekijken we regelmatig de weersvoorspellingen.  Het ziet er nu naar uit dat we morgen goed weer hebben en een fraai briesje om in 8 dagen naar Falmouth te zeilen. Het hogedrukgebied boven de Azoren verschuift wat naar het westen en geeft ons wat meer wind uit N/NW, windkracht 3 tot 4.

De 70 mijlen naar Terceira waren een heerlijk tochtje. Op vrijdag 27 juni zijn we met het eerste licht vertrokken uit Horta. De route om het eiland Sao Jorge naar Anga Do Heroisma op Terceira was bijna helemaal bezeild. We komen er om ongeveer 15:00 uur aan. De Marina d’ Angra is erg vol, vooral vanwege het festival, dat hier al een week gaande is. We krijgen er een tijdelijk plaatsje, goed voor de nacht, om de volgende dag naar een boxje te verkassen.

De Sanjoaninas, het festival ter ere van Sao Joao, vult de straten van Angra tien dagen. Wij maken de drie laatste dagen mee. Er zijn parades, concerten en de beroemde stierengevechten, de touradas a corde, waar de stier door de straten rent aan een lang touw, dat vastgehouden wordt door een aantal mannen. De moedigsten wagen zich vlak voor de stier en dat loopt niet altijd zonder schrammen af.

Zondag is de laatste dag van het festival  en meteen ook de dag dat Nederland tegen Mexico speelt. We volgen de spannende wedstrijd in de jachtclub en vieren onze overwinning met een feestelijk oranje etentje. We blijven nog even feestvieren, want maandag is John (van de Boomerang) jarig.

En dan wordt het tijd om de voorraad verse groente en fruit aan te vullen. Morgen vertrekken we weer voor de laatste grote oversteek van 1200 mijl. En dan hoppen we verder naar Nederland, waar we 2 augustus in Scheveningen willen aan komen.

.

.

.

.

.

Azoren, Faial

Horta, donderdag 26 juni 2014

Het was wel weer even wennen na 11 dagen op zee.  Twee nachten lagen we vier dik aan de kade van Horta, de hoofdstad van het eiland Faial. Daarna vonden we een plekje langs de steiger naast de Seaquest met water en electriciteit. We moesten even landen.

De marina is erg druk, maar zeer goed uitgerust. Er is een zeilersbar met grootbeeld TV waar we de successen van ons nationale voetbal team volgen.  Horta is een leuke plaats, waar met een beetje moeite alles is te krijgen. We genieten er van de Portugese sferen.

Natuurlijk is dit ook de plaats waar je een muurschildering moet achterlaten. Iedereen die Horta aandoet en geen muurschildering achterlaat ontmoet tegenspoed. We beginnen er meteen maar aan. “Luna Verde, Thijs en Wilma, 2014” in groen en goud op een witte ondergrond. We zijn er best trots op.

De dagen vliegen voorbij. We beklimmen de berg naast de haven en hopen op een mooi uitzicht. Dat is er ook, maar het pad, dat ons over de berg had moeten leiden blijkt behoorlijk dicht gegroeid te zijn. Het eindigt in niets.

24 Juni is hier nationale feestdag. Langs de weg naar Caldeira is er een braderie, uiteraard met volksdansen, maar ook met rappers en we proeven er de diverse lekkernijen van het eiland.

We huren een auto voor een rondrit over het eiland en een tochtje naar de Caldeira, de krater, waar we een wandeling maken. Helemaal rondom, 8 km, langs de kraterrand op 1000 meter hoogte. Het randje is smal, soms slechts een meter breed, maar  uitzicht naar beide kanten tussen de mistflarden door is de moeite meer dan waard.

Langs alle wegen groeit een overdaad aan hortensia’s, meest blauw en wit. Dit geeft het eiland een hele vriendelijke indruk, evenals de mensen die we ontmoeten.

We eten in “Peter Sport Cafe”, een beroemd en bijzonder gezellig trefpunt voor heel veel zeilers. Uiteraard voegen we ons clubvlaggetje toe aan de talloze vlaggetjes die er al hangen. We ontmoeten zeilers die “een rondje atlantic” doen en evenzoveel die terugkeren van een rondje om de wereld.

Na een week op Faial gaan we vrijdag 27 juni 70 mijl verder naar Terceira.  We beginnen te voelen, dat het einde van onze wereldreis langzaam in zicht komt. In de loop van volgende week willen we de oversteek naar Falmouth maken .

.

.

.

.

.

.

.

.

Van Bermuda naar Horta, Faial (Azoren), 1825 mijl, 11dagen

Horta, dinsdag 17 juni 2014

Het was leuk om op Bermuda rond te kijken. Gewandeld in en rond St George’s en met de bus naar Hamilton. Er is een weg, die alle eilanden van Bermuda verbindt. De pintjes bitter hebben goed gesmaakt. Beschadigingen aan het grootzeil hebben we laten repareren en ondertussen hebben we de ontwikkelingen van het weer nauwkeurig in de gaten gehouden. Het traject is bekend om weinig wind. Omdat we niet meteen willen beginnen met diesel  te verstoken, wachten we  op genoeg  wind om minstens een paar dagen te kunnen zeilen.

Vanuit Eindhoven worden we geholpen door Tjebbe. Hij bekijkt het weerbeeld, let op mogelijke waarschuwingen voor zwaar weer en stuurt ons dagelijks een e-mail met de verwachte ontwikkelingen van het weer langs de route. We zitten in de westelijke stroming met zwakke wind  ten noorden van het “Azoren hoog”, dat overigens nog maar slecht ontwikkeld is. Depressies passeren van west naar oost boven langs het hoog. Langs de onderkant van depressies hopen we wat meer wind op te pakken.

Vrijdag 6 juni is het zover. Na een weekje op Bermuda klaren we uit. We vullen de dieseltank en verlaten  St George Harbour. Bermuda Radio wenst ons een goede vaart.

Met windkracht 4, WZW, gaat het snel. We genieten van het fraaie zeilen en het gezellige contact met de Seaquest.  Met de Code-0 erop, lopen we op de Seaquest uit en als we buiten marifoon bereik komen, houden we contact over de korte golf.

Zoals verwacht, trekt de wind zondag 8 juni wat aan, ZW windkracht 6. De Code-0 gaat eraf en als voorbereiding voor de nacht reven we het grootzeil. Kort na middernacht worden we overvallen door een geweldige bui. De wind trekt verder aan, draait 90 graden en we zijn maar net op tijd om een gijp te voorkomen. Even later draait de wind weer terug naar ZW. Ten noorden van ons passeert een diepe depressie.

Het wordt heftig. Hoge golven, bakken regen en we hebben tot 35 knopen wind, ZW 8 Bf, gezien op de meter. Daarna gaf de meter 0.0 aan. We dachten dat het molentje eraf gevlogen was, maar de volgende dag doet hij het weer. Zou dat toch iets met de Bermuda driehoek te maken hebben?

Zwaar gereefd en met en met een snelheid van 8 – 9 knopen vliegen we over een spookachtige zee. De maan zit achter de wolken. Er komt veel water over het dek. De kuip blijft droog.

De volgende ochtend is het voorbij. Het is maandag 9 juni. De wind draait naar NW en neemt af. De golven niet. Het is nog een hele toer om slingerend op die golven beheerst te gijpen. We draaien een stormrondje. Daarna klaart de lucht op. Het front is gepasseerd. Rond de middag verdwijnt ook de wind en gaat de motor aan. Tegen de avond is de zee inmiddels wat vlakker geworden en gaat het weer waaien, NW windkracht 4.

Dinsdag 10 juni wordt een fraaie dag. Met wat wolkjes aan een blauwe lucht. Wat frisjes, vooral, als je nog niet zolang geleden in de  Carib was, en de wind is wat veranderlijk, soms 3 Bf, dan weer NW 5 Bf. De Seaquest is inmiddels alweer zover ingelopen, dat we haar kunnen zien. Dat voelt goed. Samen glijden we genoegelijk halve wind met een vaartje van 6 – 7 knopen over de lange deining de dag door en de nacht in. Het is bijna volle maan.

Als woensdag 11 juni de zon weer opkomt, worden we getrakteerd op mooie luchten. De zon komt nu elke dag wat vroeger op. We zijn duidelijk op de terugreis.

Donderdagochtend, 12 juni,  brengt de volgende depressie eerst een stijve bries uit het zuid-westen, windkracht 6. Het patroon van zondag nacht herhaalt zich, maar deze keer gebeurt het overdag. Het front passeert met regen en de wind neemt toe tot windkracht 7. Daarna draait de wind naar het westen. Anders dan zondag neemt de wind nu niet af, maar het blijft windkracht 7. We gijpen. Vervolgens draait de wind door naar NW en varen we halve wind. De golven blijven hoog en vierkant. Volgens de grib-file gemiddeld 3.5 meter. Sommige golven zijn veel hoger. Luna Verde krijgt harde klappen en lijkt alle kanten op te rollen. Binnen vliegt alles, wat niet vast zit, in het rond. De fluitketel  vliegt van de kombuis aan bakboord door de kajuit naar stuurboord en komt terecht op de bank. Hij zat vol water. Verder hebben we alles droog weten te houden aan boord. Dubbel gereefd gaan we de nacht in.

De volgende ochtend, vrijdag,  is er niet veel veranderd. Nog steeds windkracht 7. We vinden de zee indrukwekkend mooi. In de dalen, tussen twee golven, kan je door de helder blauwe toppen van de golven heen kijken. Boven op de topppen is het uitzicht groots. Rond het middag uur neemt de wind af tot windkracht 5. De zee blijft hoog, maar de deining is langer en minder steil. We kunnen weer koffie zetten.

Tegen de avond verdwijnt de wind bijna helemaal. We zoeken nog even een hogere windhoek voor wat meer snelheid, maar die zakt al snel tot onder 4 knopen. De motor gaat aan. Het wordt ’s nachts nu echt fris, 17 graden. Mooie gelegenheid om te proberen of de kachel het nog doet. Snel is het binnen weer gezellig warm.

De zaterdag ochtend is bewolkt met hier en daar een bui. We rollen langzaam over een een hoge deining en er is nog steeds weinig wind, alleen de koelkast is ermee opgehouden. Na enig zoeken vermoeden we, dat de verdamper verstopt is geraakt. Met de fohn maken we de verdamper goed warm en na een paar keer doet hij het weer. Ondertussen blijkt, dat we stroom tegen hebben. Ongeveer een knoop en soms zelfs anderhalve knoop. Soms worden we ook naar het zuiden gezet door de stroom. Van een meelopemde stroom, die er gemiddeld zou moeten zijn, merken we niet veel.

Het buiengebied brengt zaterdag middag wat extra wind, zodat we nog een paar uur kunnen zeilen. Dan is het echt gedaan met de wind. Op de motor gaan we de nacht in. Het blijft vrijwel windstil, behalve dan in een enkele bui, die nog overkomt, soms met uitschieters naar  windkracht 5.

We zijn nu 8 dagen onderweg. Het ritme van 4 uur op en 4 uur af bevalt ons goed. Thijs heeft de wacht van acht tot middernacht, dan Wilma tot vier uur, Thijs weer van vier tot acht en Wilma de ochtend waarin we koffie zetten, e-mailen en een beetje buiten ztten.  De middag is voor lunch, klusjes en eten koken. Om de andere dag bakken we een brood. We maken elkaar wakker als er lastige wisselingen zijn met zeilen of koers.

De derde depressie komt zondag boven ons langs. Het is niet zo’n diepe.  Het front brengt deze keer wat regen, maar weinig wind. Achter het front draait de wind naar NW, maar blijft zwak, net genoeg om de zeilen vol te houden. De motor blijft aan. De zeilen blijven bij  zolang ze niet gaan slaan door het geslinger op de golven.

Het duurt tot maandag middag 16 juni voor de wind weer echt opsteekt. Het wordt noord-noordwest windkracht 4, licht bewolkt, golfhoogte ongeveer een meter en geen regen.  Mooier kan haast niet. De laatste 100 mijlen maken alles weer goed. Dinsdag ochtend zien we Ilha Do Faial voor ons opdoemen uit de ochtend nevel. Na 11 dagen en 1825 mijl, waarvan ca. 500 mijl op de motor,  maken we om 15 uur, plaatselijke tijd, vast aan de kade in Horta.