Van de Markiezen naar Tahiti

Dinsdag 3 april, 14^o58’ Zuid, 146^o53’ West

Frans Polynesië is groot. Bijna net zo groot als Europa, maar in de stille oceaan, 4 kilometer diep en nu zo glad als een spiegel. Al bijna twee dagen. De eerste twee dagen hebben we prachtig gezeild met ruime wind, maar het is nu windstil. Volgens Grib zal dat zo blijven tot Tahiti. We hebben ruim voldoende diesel  aan boord.

We varen op dit moment door de Tuamotu archipel, tussen de atollen Rangiroa en Arutua door. De atollen zien er uit als een dun streepje palmbomen aan de horizon. Het is nog 250 mijl van de 800 mijl naar Tahiti. Ook nu willen we niet in het donker aan komen en hebben daarom de motor maar een tandje terug gezet. Bovendien is dat zuinig met diesel.

Intussen is de watermaker ermee opgehouden. Gelukkig was de watertank net vol. Een van de twee pompen is gaan lekken.  De levensduur van die pompen is 1600 uur, dus dat zou wel kunnen. In Nederland inmiddels twee nieuwe pompen besteld. Kunnen we straks gaan ophalen. Ook de drinkwaterpomp hield ermee op, maar daarvoor hebben we een reserve aan boord en die doet het nu prima. Op Tahiti maar eens kijken of de oude pomp te repareren is.

Er is toch nog een rimpel op het water gekomen. 5 knopen wind. Misschien kunnen we nog een stukje zeilen…

Markiezen

Nuku Hiva, Vrijdag 30 maart 2012

Jannet is vandaag jarig. We hebben een lied voor haar gemaakt en zingen dat op de Seaquest. Het wordt een heel gezellig feestje met koffie en een echte taart. Vanmiddag gaan we al weer verder naar Tahiti. We willen er tijdig zijn, want de weersverwachting op langetermijn ziet er onrustig uit ten zuidwesten van de Society eilanden.

Het is alweer een week geleden dat we aankwamen op Hiva Oa. We waren te vroeg en hebben gereefd om wat langzamer te gaan en niet in het donker aan te komen.  We ruiken boslucht. Als de zon opkomt zien we de hoge rotsen waar de branding op beukt, dicht beboste bergen en diepe inhammen. De bergen zijn spits. De toppen rijzen omhoog vanuit de 4 kilometer diepe oceaanbodem en zijn voorzien van een randje wolken. Geen zachtroze stranden. De Markiezen zijn ruig.

Het is al druk in de Baie Tahuku, als we daar op vrijdag 23 maart binnen varen. We worden verwelkomt door Paul, onze rally coordinator, en Laurent, de plaatselijke agent, die de formaliteiten regelt. Een SIM kaart voor de telefoon en een SIM kaart voor internet liggen al klaar. Helaas valt de snelheid van het internet erg tegen, maar we horen dat het elders op Frans Polynesie beter moet zijn……
In de baai staat een lichte deining. Met ons hekanker houden we de boot op zijn plaats en recht op de golven. In de baai wordt er hard gepaddled in polynesische kano’s. De bevolking van Atuona lijkt bezig met een wedstrijdtraining.
Op de Galapagos eilanden hebben we voor het laatst geoefend in spaans spreken. Hier is alles frans, en nu er 30 boten van de ARC zijn gekomen, ook een beetje engels.

De volgende dag hebben we een feestje met de bemanning van de Victory, de Ensemble en uiteraard de Seaquest. Wilma is jarig. Er wordt uit volle borst gezongen. In aller ijl hebben we koffie met koek en wijn met een hapje geimproviseerd en wordt het heel gezellig.
Op het einde van de middag worden we nog verrast met een folkloristisch optreden. De mannen snuiven en knorren en besluiten met een luide kreet. Daarna waren er hapjes van broodvruchten en fruit.

We hebben al lang afgeleerd om te bedenken wat we zouden willen eten en vervolgens de spullen daarvoor te halen. Hier kijk je wat er te koop is en maak je daarvan de maaltijd. Omdat de plaatselijke bevolking meestal zelf zijn fruit en groente teelt, is er weinig te koop. Toch weten we sla en tomaten te bemachtigen en ook wat brood.

Zondag poetsdag. Tijdens de overtocht is de waterlijn bruin aangekoekt en hebben zich onder de achterkant van de boot schelpdieren genesteld. Na een paar uur zwemmen rond de boot met krabber en borstel is alles weer toonbaar. We verdienen een biertje.
Terrasjes zijn hier niet. Voor het biertje moeten we naar Kayzer, een pension, gelegen op de helling met uitzicht over de baai. De eigenaar haalt zijn gasten zelf op. De weg is heel bochtig en stijl, en de chaufeur vraagt ons regelmatig om de ogen maar even dicht te doen. We treffen er veel zeilers. Na het biertje blijven we er voor de daghap, die heel smakelijk blijkt te zijn.

We hoopten hier op Hiva Oa diesel te kunnen tanken. Maandag komt er een tankauto met slang, maar de slang is te kort, en we zien er tegen op om 400 liter in jerrycans met de bijboot aan boord te brengen. Op Nuku Hiva, 80 mijl noordelijker, zou het tanken makkelijker moeten zijn.

Op maandag doen we met de Seaquest eerst nog een autotocht van een dag  over het eiland in de pick-up van Marie-Jose. Zij runt een taxi bedrijf en een wasserette, en doet excursies. We vertrekken al om 8 uur. Eerst nog even groente kopen. Fruit blijken we te kunnen bestellen, maar ook ophalen bij de kweker, waar we tijdens de rondrit over het eilend toch langs komen. Dat doen we dus.
In het oerwoud zien we ruines van zwart rotsgesteente, gedeeltelijk overgroeid, bouwsels als altaren en stenen beelden: tiki’s. Het waren heilige plaatsen voor de ruige Markiesanen, die ooit kannibalen waren.
De hellingen zijn steil en de wegen slecht en bochtig. Bij een eenvoudige kiosk worden we verrast op een lekkere lunch, waarna we de hele bochtige weg weer terug moeten. Marie-Jose bestuurt haar pick-up behendig, maar kan toch niet voorkomen dat er een band lek raakt. Met vereende krachten weten we de band te verwisselen en heel thuis te komen.

We willen niet van Hiva Oa vertrekken zonder een bezoekje aan het museum van Paul Gauguin, er hangen talloze reproducties van Gauguin’s werk, en het museum Jaques Brell, waar zijn vliegtuig te zien is. Dinsdag middag vertrekken we naar Nuku Hiva, 80 mijl verder, om er woensdag ochtend aan te komen. We ankeren in de Baie de Taiohae, naast het Total station. Daar vullen de tank weer op met diesel.

.

.

.

.

We zijn er bijna

Stille Oceaan,  Donderdag 22 maart, 09^o43’ Zuid, 137^o35’ West, 19:15 UTC

De wind is nu helemaal op en komt hier de komende dagen niet meer terug.  Nog 86 mijl te gaan. Er zit nog 300 liter diesel in de tank en we hebben 200 liter in jerry cans aan dek. Dat moet ruim voldoende zijn. De motor draait langzaam, 1700 toeren. We gaan 4,5 knopen door het water en hebben een halve knoop stroom mee. Daarmee komen we net na zons opkomst in Hiva Oa aan.

De oceaan is nog niet vlak. Gisteren avond nog een stevige bui met 25 knopen wind over ons heen gehad. Gelukkig tijdig zien aankomen. De luiken gesloten, de code-zero weggerold en het grootzeil gereefd. Er is geen maan. Het is aarde donker. Thijs met regenkleding in de kuip. Wilma en Michiel volgen de bui binnen op de radar. De regen klettert op het dek. We vliegen voor de wind uit. Na een uur is alles voorbij. De wind is weer verdwenen.
Dit was nog rustig in vergelijking met de avond ervoor. We voeren voor de wind onder grootzeil en uitgeboomde genua. Ook toen geen maan en aarde donker. De wind neemt toe tot 35 knopen. We sluiten de luiken. Het slingert heftig. Giek en spi-boom beurtelings in het water. Thijs en Michiel vieren de genua schoot en rollen het zeil op. De spi-boom blijft staan. Met het grootzeil voor de helft gereefd gaat het uitstekend. Ook deze bui was na een uur voorbij. Een donkere wolk trekt weg. De hemel is weer vol met sterren. Het lijkt alsof er niets gebeurt is. We zetten de zeilen er weer op en varen verder.

Onze grootste oversteek zit er nu bijna op. Dan hebben we bijna 3100 mijl afgelegd in 19 dagen. We hebben heerlijk gezeild en 200 mijl, 50 uur op de motor gevaren.

Nog 500 mijl

Stille Oceaan,  Maandag 19 maart,  09^o14’ Zuid, 130^o10’ West, 17:00 UTC

We schieten weer goed op. Flauwtes lijken afgelopen en er waait een constante wind uit het Oosten.  Onder grootzeil en onze lichtweer genua (Code Zero) zijn we iets noordelijker gaan varen voor meer wind. Met succes. Nu varen we recht op Hiva Oa af, pal voor de wind, onder uitgeboomde genua en grootzeil . Met 14 knopen wind in de rug en een halve knoop stroom mee gaan we 7 tot 8 knopen over de grond. We lopen een beetje in op de rest van de vloot. Luna Verde lijkt over het water te schuiven tot er weer een golf komt die de boot doet rollen. Spinakker boom en giek doen dan beurtelings hun best om het water te raken. Na een paar slingers houdt het op. Inmiddels staan de spullen in de kastjes allemaal zo vast dat het niet meer rammelt. Het bewegen aan boord is wel vermoeiend. We slapen en eten gelukkig prima. Als het zo door gaat zijn we over drie dagen op de Markiezen.