Door het Panama Kanaal

Panama, Isla Flamengo, woensdag 1 februari 2012

Onze doorvaart wordt een dag vervroegd. Zaterdag in plaats van zondag. Dat valt mee, want we waren er klaar voor. Voorraden aangevuld, vier autobanden aan boord als extra stoorwillen en drie lange nylon lijnen. We zullen in een nest van drie boten door de sluizen gaan. Wij zijn aan de bakboord kant verantwoordelijk voor twee lijnen. Michiel zal de voorste doen en Wilma de achterste.

Om 16:00 verlaten we de marina om op de flats voor anker te gaan. De advisor, die ons gaat begeleiden, zal daar aan boord gebracht worden. Na een half uur  horen we dat de doorvaart een uur vertraagd is. De advisor komt om 18:30. Hij heet Franklin en is docent engels van beroep. Zoals dat hoort bieden wij hem een warme maaltijd aan. Stoofschotel van rundvlees met bruine bonen en rijst, volgens Panameese traditie door Wilma voorbereid. Het smaakt hem uitstekend.

Het is al donker als we drie boten aan elkaar binden  Om ongeveer 20:00 uur varen we de eerste sluis in. Werplijnen met apenvuist (keesje) landen op het dek en de mannen op de sluismuur trekken de lange lijnen naar de kant. Heel rustig komen we in het midden van de sluis vast te liggen om, als de deuren achter ons sluiten, 10 meter omhoog te gaan. Dan naar de volgende kolk voor weer 10 meter en tenslotte naar de derde kolk voor de laatste 10 meter. Om ongeveer 22:00 uur varen we 30 meter hoger het Gatun meer op. We gaan meteen voor anker, onze advisor wordt weer opgehaald en wij zijn moe en inmiddels ook toe een een warme hap.

De volgende ochtend komt Jose, de nieuwe advisor, al om 7:00 uur aan boord. Hij is veilgheidsofficier op het kanaal. Al snel krijgen we te horen dat we pas om 14:00 uur 27 mijl verder door de Pedro Miguel sluis kunnen.  Tijd genoeg dus.

Bij Pedro Miguel gaat het 10 meter naar beneden. Ongeveer een mijl verder  liggen de Miraflores sluizen. Daar gaan we in nog twee stappen naar beneden de stille oceaan op. Stoer gevoel om de Pacific op te varen.

Van de Miraflores sluizen is het nog 3 mijl naar Playita de Amador. Onderweg daarnaartoe wordt de advisor weer van boord gehaald en langzaam varen we naar de ankerplaats. De indrukwekkende skyline van Panama city doemt voor ons op.

De Seaquest is er al een paar dagen en tot onze verrassing liggen de Happy Bird en La Luna er ook. We worden in het Nederlands begroet met “Welkom op de Pacific”. Een heel gezellig weerzien.

De volgende twee dagen heeft de ARC twee excursies voor ons in petto.

Nog moe van de vorige dagen stappen we in de bus voor een city tour door Panama.  Maar de rondrit is gelukkig heel boeiend. We zien  ruines uit de 17-de eeuw, een Franse wijk uit de tijd dat Frankrijk probeerde het Panama kanaal te graven en gebouwen van de Amerikanen die het van de Fransen overnamen. Down-town is hyper modern.  Frank Gehry heeft hier een “Marine Museum” in aanbouw.

De volgende dag op bezoek bij de Embera indianen. Eerst met de bus naar de binnenlanden en dan verder per uitgeholde boomstam naar het dorp. De boomstam is wel gemotoriseerd. Een mooie tocht langs weelderig begroeide oevers van de Chargres rivier.

Bij een waterval wordt gestopt. Michiel en Wilma laten zich verleiden om te zwemmen. Thijs past op de spullen. Dan weer terug naar het dorp. We krijgen er een lunch van gebakken banaan en tilapia bereid in grote pannen op een houtvuur en geserveerd in tuutjes van bananenblad. Tenslotte maken we ook nog een dansje, kopen een paar souveniers en dan weer in de kano. Alles bij elkaar een zeer geslaagd happening.

We vinden wel dat we toe zijn aan een rustdag en woensdag blijven dus gezellig in de buurt en tuttelen wat aan. We doen de was, ruimen een beetje op, eten een ijsje en maken een wandelingetje.

De volgende dag met een taxi naar de stad, naar Plaza de Cinque de Mayo en vandaar de Avenido Central af gelopen door de oude stad. Veel Winkels van Sinkels. Bij de Mercado de Mariscos (vismarkt) genoten van een bekertje Corvina in het zuur (de plaatselijke haring).

Als we naar de Mercado de Abastos (groentemarkt) willen lopen krijgen we de tip om een taxi te nemen. De wijk Santa Ana is te gevaarlijk om er doorheen te gaan en de taxi’s zijn hier heel goedkoop. We betalen 3 dollar.

De markt is indrukwekkend groot. Er zijn hele wijken met uien, met annanas, met sinasappels en veel meer.

En het is er goedkoop. Een beetje kost een kwartje, wat meer twee kwartjes en een zak vol een dollar. Alleen de prei is wat duurder. Mooie plek om onze voorraden weer wat aan te vullen. We kopen er 50 grapefruits voor 3 dollar. Nu nog de dieseltank bijvullen en dan gaan we zaterdag verder naar de Islas Las Perlas.

.

.

.

.

Naar Colon

Colon, dinsag 24 januari 2012

Van San Blas naar Colon is 70 nm. Het is lager wal, de wind is nog steeds stevig en de golven hoog, maar er zijn talloze mooie ankerplekjes achter de eilanden voor de kust van Panama om onderweg te stoppen.

Halverwege kruipen we achter Isla Linton, weelderig begroeid en bewoond door apen. We genieten van de mooie omgeving, maar gaan niet aan land.

De volgende dag, vrijdag 20 januari,  naar Shelterbay marina in Colon, waar we tegen het middaguur aankomen en ARC RallyControl klaar staat om de landvasten aan te pakken en de formaliteiten te regelen. Toch mooi zo’n organisatie. De komende week zullen we van hier in drie groepen door het Panama kanaal gaan. De Seaquest gaat al op maandag 23 januari. Wij wachten op Michiel en zullen 29 januari oversteken naar de grote oceaan.

Intussen is Michiel naar Panama gevlogen. We hebben naar hem uitgekeken en zondag 22 januari komt hij aan boord. De komende drie maanden zal hij met ons meevaren naar Tahiti.

Van Aruba naar de San Blas eilanden

San Blas, 19 Januari 2012

Dinsdag 10 januari rond het middaguur vertrekken we met de Seaquest uit Paardenbaai bij Aruba naar de San Blas eilanden. Een tocht van ongeveer 650 nm. Vier dagen met de wind uit het oosten, dus ruim van achteren. We hopen op wat extra wind door ruim om de bocht bij Colombia te gaan en zo’n 50 nm uit de kust te blijven en dan ook minder kans te hebben tegen boomstammen of ander hout op te varen, dat van de Rio Magdalena de zee in stroomt.

Die extra wind hebben we gekregen. Na een dag, als de Seaquest al uit het zicht is, draait de wind wat naar het noord-oosten en neem behoorlijk toe naar windkracht 7 Beaufort met uitschieters naar 9. We varen in het gebied waar in dit seizoen zich een behoorlijke zee kan opbouwen vanuit de bovenwindse eilanden. En dat gebeurt dan ook.

De golven zijn minsten 4 meter hoog. Met een periode van ongeveer 8 seconden levert dat hele steile golven op. Eerlijk gezegd hebben we niet eerder zulke steile muren van water van achter op ons af zien komen. De boot doet het overigens uitstekend. De stuurautomaat loopt een paar keer  uit zijn regeling, maar houdt het verder heel goed bij. Op een enkele spetter na geen water aan dek. Met een half gereefd grootzeil gaan we voortdurend over onze rompsnelheid van 8.2 knopen heen. We breken ons 24-uur record dat nu gekomen is op 192 nm. Bewegen aan boord op zo’n rollend schip is wel vermoeiend, maar we kunnen toch genieten van de geweldige zee. Het ziet er indrukwekkend uit. We gaan 4 uur op en 4 uur af. Het lukt goed om te slapen in de slingerkooi.

Met de Seaquest houden we regelmatig radiocontact. Slecht een keer komen we een drijvende palmboom met kokosnoten tegen, die we op veilige afstand voorbijvaren. 

We hopen vrijdag nog voor het donker op de San Blas eilanden bij de Hollandes Cays aan te komen. Maar dat lukt niet. Het is al ver na middernacht als we in de beschutting van de eilanden draaien. Het water wordt opeens vlak. Het is wel donker en de maan gaat schuil achter wat wolken, maar  met aanwijzingen van de Seauest, die er al voor anker ligt, de plotter en het echolood vinden we een prima ankerplek op zand tussen de eilanden Kalugirdup en Banedup.

.

De eilanden lijken zo uit een stripverhaal te komen. Plat, van zand en helemaal vol met palmbomen. De kokosnoten waren ooit het betaalmiddel voor de Kuna Indianen, die hier wonen en leven volgens hun oorspronkelijke tradities. Elke kokosnoot is nog steeds van iemand. Je mag er dan ook niet aankomen.

Al snel worden we bezocht door Kuna vrouwen in uitgeholde boomstammen. Ze verkopen Mola’s. Een soort applicatiewerk , dat gemaakt wordt door verschillende lagen gekleurde stof te knippen en op elkaar te naaien. Elke Mola is uniek. Afbeeldingen zijn volgels, vissen of vormen uit de onderwaterwereld. We kopen er een paar.

Hier op San Blas sluiten we ons aan bij de World ARC, die op 8  januari met 30 boten uit St. Lucia is vertrokken. http://www.worldcruising.com/WORLDARC2012/index.aspx  Wij zijn voorlopig van plan mee te varen tot Australie.

Op maandag ochtend 16 januari naar Porvenir. Daar kunnen we inklaren voor Panama. Met de ARC is alles keurig geregeld. Het invullen op een typmachine van talloze formulieren in veelvoud kost ongeveer een half uur per boot. ‘s Middags kunnen we dan toch nog naar de Cartii eilanden. Daar zijn dorpjes van de Kuna indianen. De eilanden zijn  zo vol gebouwd met huizen dat ze er bijna van afvallen. Door een vriendelijke indiaan die zich als gids aanbied worden we rondgeleid op Carti Sugdup. En dan gaan we nog naar Chichime Cays voor een rendezvous met alle boten van de ARC op het eiland Uchudup Dummat. Het belooft een heel gezellige rally te worden.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

De Feestdagen zijn over

Aruba, Zaterdag 7 Januari 2012

Het was fantastisch. Met kinderen en kleinkinderen op Aruba. Zon, zee, strand en palmbomen. Onvergetelijke weken. Geeft heel veel energie.

Het is nu wel wat stiller met z’n tweeën. We verlaten de haven en gaan weer voor anker om de hoek bij Surfside Beach. Prima plek om wat na te genieten en nog eens goed naar alle foto’s te kijken. We ruimen de boot op.  Volgende week zullen we ons met de Seaquest aansluiten bij de World ARC. Door het Panama kanaal naar Galapagos en dan naar Polynesie. We hebben er heel veel zin in.